هايش تمام شد ، جوانى آمد و تيرهاى او را برايش جمع مىكرد و جلوش مىانداخت و مىگفت : اى ابا اسحاق تير بزن ، چون جنگ تمام شد پرسيديم كه بوده است ؟ كسى او را نشناخت ، دانستيم ملك بوده است . و نيز ابو الفتوح نوشته است : ابى اسيد مردى از اصحاب پيغمبر در جنگ بدر بوده است كه كور شده بود ، او گفت : اگر مرا چشم بود شما را مىبردم و آن شكاف كوه و درّه كه ملائكه نمودار شدند بشما مىنمودم ، گويا الآن در جلو چشم من در حركت هستند با عمامه هاى زرد كه دنبال آن را آويزان كرده‌اند . و نظير اين گونه حكايات زياد نقل شده است كه نشان مىدهد قرآن يك اصل مهمّ آموزش و پرورش را از راه عمل نشان داده است و براى آينده هم بمردم طريقهء استفاده از آن را نشان داده است . براى اطمينان به اين كه سخن ما از گفته هاى ديگران بحقيقت نزديكتر است مىگوئيم : در كتب تفسير مهّم شيعه مانند ابو الفتوح رازى و مجمع البيان در ضمن تفسير اين آيات يك روايت مرسل هم از طريق اهل بيت ( ع ) براى تفسير اين آيات و مقصود و چگونگى آن نقل نكرده‌اند . مثنوى حديث مشهور ( انّ للقرآن بطنا ) را اينطور بيان كرده است كه از آيات قرآن نبايد ظاهر آن را ديد : حرف قرآن را مدان كه ظاهر است زير ظاهر باطنى هم قاهر است تو ز قرآن اى پسر ظاهر مبين ديو آدم را نبيند غير طين ظاهر قرآن چو شخص آدمى است كه نقوشش ظاهر و جانش خفى است 5 - موضوع سخن ما جمله ى « لَيْسَ لَكَ مِنَ الأَمْرِ شَيْءٌ » است كه در پيش و بعد اين جمله قرينه اى نيست كه بفهميم مقصود از كلمه ى الامر و شيئى چه چيز است ، پس بايد اطمينان ما به جهت نزول آيه باشد كه مقصود همان انزجار پيغمبر و نفرين و رفتارش با كافران است و يا بگوئيم : الف و لام الامر براى اشاره بجنس است